برای اندازه‌گیری دقیق قد، بهتر است اول صبح یا حداقل همیشه در یک زمان ثابت از روز این کار را انجام دهید، چون قد در طول روز به دلیل فشردگی دیسک‌های ستون فقرات کمی کاهش پیدا می‌کند.

برای اندازه‌گیری:

    بدون کفش کنار یک دیوار کاملاً صاف بایستید.
    پاشنه‌ها، باسن، پشت و پشت سر باید به دیوار چسبیده باشد.
    بدن را صاف نگه دارید؛ قوز نکنید و سر را خم نکنید. نگاه باید رو به جلو باشد.
    اگر موهایتان حجیم است، آن‌ها را ببندید تا اندازه‌گیری اشتباه نشود.
    یک کتاب یا خط‌کش صاف را روی سر قرار دهید و جایی را که لبه آن با دیوار تماس پیدا می‌کند علامت بزنید.
    سپس با یک متر از سطح زمین تا علامت را اندازه بگیرید.
    برای دقت بیشتر، این کار را ۲ تا ۳ بار تکرار کنید و میانگین اندازه‌گیری‌ها را حساب کنید.
    همیشه شرایط اندازه‌گیری را یکسان نگه دارید تا نتایج قابل مقایسه باشند.

برای اینکه متوجه شویم اضافه‌وزن دارید یا نه، باید قد و وزن مشخص باشد و بعد با استفاده از شاخص توده بدنی (BMI) آن را حساب می‌کنیم. روش محاسبه این‌طور است:

شاخص BMI =وزن به کیلوگرم ÷ (قد به متر)²

(شاخص BMI برابر است با وزن به کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد برحسب متر)

تفسیر عدد به‌دست‌آمده به صورت زیر است:

    ۱۸.۵ تا ۲۴.۹: محدوده طبیعی
    ۲۵ تا ۲۹.۹: اضافه‌وزن
    ۳۰ و بالاتر: محدوده چاقی

البته باید توجه داشت که BMI یک معیار تقریبی است و بین عضله و چربی تفاوت قائل نمی‌شود. به همین دلیل بهتر است علاوه‌بر BMI، به اندازه دور کمر، فرم بدن و روند تغییرات وزنی هم توجه کنید تا تصویر دقیق‌تری از وضعیت بدنی به‌دست بیاید.

برای اینکه مشخص شود آیا جراحی چاقی لازم است یا نه، فقط با نگاه کردن به وزن نمی‌توان تصمیم گرفت. معمولاً از ترکیبی از شاخص توده بدنی (BMI) و وضعیت سلامت فرد استفاده می‌شود. به‌طور کلی:

    اگر BMI بالای ۳۵ باشد، معمولاً جراحی یکی از گزینه‌های درمانی محسوب می‌شود.
    اگر BMI زیر ۳۵ باشد ولی همراه با بیماری‌هایی مثل دیابت نوع ۲، فشار خون بالا، مشکلات مفصلی یا اختلالات خواب باشد، باز هم ممکن است جراحی توصیه شود.
    اگر BMI زیر ۳۲ باشد، معمولاً رژیم غذایی، فعالیت بدنی مناسب و اصلاح سبک زندگی اولویت دارد و جراحی توصیه نمی‌شود.

با این حال، تصمیم نهایی باید بعد از بررسی کامل توسط پزشک یا تیم تخصصی چاقی گرفته شود، چون عواملی مثل سابقه درمان‌ها، وضعیت پزشکی، شرایط روانی و آمادگی برای تغییر سبک زندگی نقش مهمی دارند.

متأسفانه شرکت‌های بیمه معمولاً فقط برای بیمارانی که شاخص توده بدنی (BMI) بالاتر از ۴۰ دارند هزینه جراحی چاقی را پوشش می‌دهند.

البته بعضی از بیمه‌های تکمیلی، برای افرادی که BMI زیر ۴۰ دارند اما همزمان دچار دیابت نوع ۲ هستند، ممکن است بخشی از هزینه را پرداخت کنند.

به همین دلیل لازم است حتماً با بیمه تکمیلی خودتان تماس بگیرید و شرایط دقیق پوشش، مدارک لازم و میزان پرداخت را بپرسید، چون قوانین و سطح پوشش در بیمه‌های مختلف متفاوت است.